فصل يازدهم روابط ايران و انگليس در دوره‌ى دوم سلطنت قاجاريه 1250 - 1313 هجرى قمرى ( 1834 - 1895 ميلادى ) انگليس‌ها مىخواهند همه چيز را از ما بگيرند ولى ما نمىتوانيم تا اين درجه تن به مذلت بدهيم - ناصر الدين شاه مقدمه پس از ختم جنگ‌هاى ايران و روسيه و عقد عهدنامه‌ى تركمانچاى ، بنابر آنچه در باب مبادله‌ى سفرا و اقامت نمايندگان سياسى طرفين در دربار يكديگر در آن عهدنامه قيد شده بود ، دربار روسيه روابط موقت خود را با ايران به روابط دايمى تبديل نمود . زيرا بعد از جنگ‌هاى مزبور ، اقامت اتباع روسيه در خاك ايران به علت امتيازاتى كه به آنان اعطا شده بود ، آسان گرديد و دولت روسيه براى حفظ منافع اتباع خود و اجراى مقررات عهدنامه‌ى تركمانچاى درباره‌ى امور قضايى و حقوقى آنان ناچار بود كه سفارت و كنسولگرىهاى دايمى در پايتخت و بلاد بزرگ ايران داشته باشد . از طرف ديگر انگليس‌ها براى جلوگيرى از ازدياد نفوذ روسيه در ايران و عثمانى ، ايجاد پست‌هاى سياسى را در ايران لازم مىشمردند و بدين‌ترتيب روابط سياسى موقت ايران و انگلستان نيز به روابط دايم مبدل گرديد و در همان اوقات وقايعى روى داد كه بار ديگر روابط بين ايران و فرانسه تجديد شد و به مناسبت توجهى كه در آن عصر